برگشتن به تربیت بدنی

توضیحات محصول

دانلود پایان نامه : انعطاف پذيري و تمرينات كششي

117ص

 

 

 

منابع:

  • كلخوران، ج. (1373) مقايسه دو روش كششي ايستا و انقباض استراحت در عضلات همسترينگ ،‌پايان نامه كارشناسي ارشد،‌دانشگاه تهران.
  • قاسمي، س.ع. (1380) بررسي تمرينات كششي ايستا وPNF بر دامنه حركتي مفصل زانو در ورزشكاران آمپوته از ناحيه زير زانو، پايان نامه كارشناسي ارشد، دانشگاه گيلان.
  • رضا قلي زاده، م. (1380) ،‌مقايسه تاثير دو روش تمرين كششي ايستا و PNF (شيوه C-R) روي دامنه كششي و قدرت عضله همسترينگ مردان غيرورزشكار ،‌پايان نامه كارشناسي ارشد،‌دانشگاه شهيد بهشتي.
  • صداقتي، س. (1376)، مقايسه اثر دو روش تمرينات كششي استاتيك و تسهيل عصبي – عضلاني گيرنده هاي عمقي (PNF) بر دامنه حركتي و قدرتهاي استاتيك و ديناميك مفصل ران دانش‌آموزان پسر 14 ساله منطقه 7 تهران، پايان نامه كارشناسي ارشد، دانشگاه تربيت مدرس.
  • درز ابي، ت. (1376) ،‌بررسي و مقايسه تاثير زمانهاي 15 ، 30 و 60 ثانيه كششي ايستاي عضلات همسترينگ بر روي افزايش دامنه حركتي زائد، پايان نامه كارشناسي ارشد،‌دانشگاه تهران.
  • عتي زاده حصار،‌ن. (1381)، بررسي ماندگاري انعطاف پذيري عضلات پشت راني اندام غالب و غيرغالب بعد از يك دوره تمرين كششي (متوالي – متناوب) ، پژوهش درعلوم ورزشي؛ شماره 3، ص 81-65.
  • راغي، ز. (1381)، تأثير دو شيوه كششي ايستا و PNF ب ميزان انعطاف پذيري عضلات همسترينگ پاي غير غالب دانش‌آموزان دختر،‌پايان نامه كارشناسي ارشد، دانشگاه تربيت معلم.
  • فهيمي، ف. (1379)، بررسي و مقايسه تأثير زمانهاي 5،10 و 15 ثانيه كششي PNF به روش نگهداشتن – استراحت بر توسعه دامنه حركتي مفصل ران دانشجويان دختر رشته تربيت بدني دانشگاه تهران،‌پايان نامه كارشناسي ارشد، دانشگاه تهران.
  • عليجاني، ع. (1381)، فيزيولوژي انساني، ويژه رشته تريت بدني وعلوم ورزشي، علم و ورزش.

10- ذوالاكتاف ،‌و. اكابري، ش. (1383)، فيزيولوژي انساني، ويژه رشته تربيت بدني و علوم ورزشي . علم و ورزش.

11-عسگري، خانقاه، م. (1379)،‌كشش و  انعطاف پذيري ،‌نشريه طب ورزشي ، ش 19.

12-ويلمور،‌جك اچ. كاستيل، ديويد ال. (1384)، فيزيولوژي ورزش و فعاليت بدني. ترجمه ضياء معيني، فرهاد رحماني نيا،‌حميد رجبي،‌حميد آقا علي نژاد، فاطمه سلامي، مبتكران.

13- گائيني، ع. رجبي، ح. (1382). آمادگي جسماني، سمت.

14- دلاور ع. (1374). روش تحقيق در علوم رفتاري . رشد.

 

منابع لاتين

  • Sullican Mk, Dejulia jj, worrell TW. 1992. Effect of peivic position and stretching method on hamstring muscle flexibity . Med sci sports exerc; 24:1383-9.
  • Schmitt GD, pelham TW, Holt LE. 1999. A comparison of selected during proptive neuromuscular facilitation stretching.clin kinesiol; 53:16-21.
  • Nelson KC, cornelius WL. (1991). The relationship between isometric contraction duration and improvement in shoulder joint range of motion . j sports Med phys Fithess; 31:385-8.
  • Spernoga after a one-time, modified hold-relax stretching protocol 5 Athl train 36:44-8.
  • Etnyer BR, lee Ej (1987) comments on proprioceptive neuromuscalar facilitation techniques; Res Q; 58:184-8.
  • Cornelius WL, Rauschubler MR. (1987). The relationship between isometric ontraction durations and improument in acuta hip joint Hexibility’s Appl sport sci Res’ 1:39-41.
  • Blahnik j. (2004). Full-body Flexibility for optimal mobility and streng the human kintics.
  • Bonnar BP, Deivert RG, Gould TE. (2004) . The relationship between isometric contraction durations during hold-relax stretching and improvement of hamstring flexibility.j sports Med phys fitness; 44:258-61.
  • Kisner C, colby LA. (1996) . Therapeutic exercise foundations and techniques. 3rt ed. Philadelphia, PA: F.A. Davis company.
  • Hardy L. (1985) . improving active range of hip flexion.Res Quart exer sport; 56(2): 111-4.
  • Holt LE, Travis TM, okita T.(1970) comparative study of three stretching techniques . preceptual and motor skills: 31:611-6.
  • Girouard ck, Hurley BF. (1995). Does strehgth training inhabit gains in range of motion from flexibility training in older adults? Med sci sports exerc; 27(10): 1444-90.
  • Burke DG, Holtt LE, Rasmussen R, Mackinnont NC, vossen JF, pelhamt TN. (2001). Effects of Hot or cold water immersion and Modified proprioceptive Neuromuscu lar facilitation Flexibility exercise on hamstring length . j Athl train ; 36:16-19.
  • Bandy WD, Irion JM, Briggler M. (1997). The effect of time and frequency of static stretching on flexibility of the hamstring muscles. Phys ther’ 77: 1090-6.
  • Schuback B, Hooper j,salisbury (2004). A comparioson of a self-stretch incorporating proprioceptive neuromuscular facilitation components and a therapist-appleid PNF technique on hamstring flexibility.j phisiotherapy; 90-151-7.
  • Zakas A,vergou A, Grammaticopoulou MG, zakas N, sentelidis T, vamvakoudis s (2003). The effect of sretching during warming-up on the flexibility of junior handball players. J sports Med phys fitness; 43:145-9.
  • Feland JB, Myrer JW, Merrill RM. (2001) . Acute change in hamstring flexibiliry: PNF versus static in senior orthlets. Phy ther sport; 2:186-193.
  • Rowlands AV, Marginson VF, Lee J. (2003). Choonic Flexibility Gains: effect stretching techniques , Res Qua exe sport; 74:47-51.
  • Feland JB, Marin HN (2004). Effect of submaximal contraction intensity in contract-relax propioceptive neuromuscular facilifation strectching. Br j sprots Med; 38: e18
  • Ostering LR, Robertson RN, Troxel RK, Hansen P. (1990) . Differential responses to proprioceptive neuromuscular facilitation (PNF) stretch techniques . Med sci sports exerc; 22:106-111.
  • Tanigawa MC, (1972) comparison of the hold-relax procedure and passive mobilization on increaing muscle length. Phys Ther; 52: 725-735.
  • Marek SM, cramer JT, Fincher Al, Massey LL, Dangelmaier SM, Purkayastha S, Fitz KA, culbertson JY, (2005). Acute effects of static power output. J Athl train; 40:94-103.
  • Burke DG, culligan cj, Holt LE. (2000) . The theoretical basia of propioceptive neuromuscular facilifation . j strength cond Res; 14: 496-500.
  • Carmine C. (2002) , PNF stretching. Am filness; 20:37-40.
  • Harting DE, Henderson JM. (1999), increasing hamstring flexibility decreases lower extremity overuse injuries in Militay Basic trainees , Am j sports Med; 27: 173-6.
  • Felard JB, Myrer JW, schulthies SS, Fellingham GW, Measom GW. (2001), the effect of duration of stretching of the hamstring muscle Group for increasing range of motion in people aged 65 years or older, phys Ther; 81:1100-17.
  • Mayerson NH, Milano RA. (1984), Goniometric measurement reliability in physical medicine . Arch phys Med Rehabil; 65:92-4.
  • Mirek E, chwala w, longawa k, Rudzinska M, adamkiewicz P, Szezudlik (2003), proprioceptive neuromuscular  facilitation method of therapeutic rehabilitation in the treatment of patients with parkinson disease neurol neurochir pol; 37(5): 89-102.
  • Cornelius WL, jensen RL, odell ME. (1995) effects of PNF stretching phases on acute arterial blood pressure . can j Appl physiol; 20:222-9.
  • Kofotolis N, vrobas Is, vamvvakoudis E, papanikolaou A, Mandroukas K. (2005) proprioceptive neuromuscular facilitation training indueed alterations in muscle fiber type and cross sectional area. Br j sports Med’ 39: ell.
  • Witrroaw E, Mahieu N, Danneels L, Mc Nair p.(2004). Strerching and inhury prevention: An obscure relationship . sports Med ; 34: 443-9.
  • Alter Mj. (1998). Sport strerch . human kinetics: 4-6.
  • Taylor DC, Dalton jD, seaber Av, Garrett WE. (1990) viscoelastic properties of muscle tendon units: the biomechanical effects of strerching . Am j sports Med; 18: 300-9.
  • Safran MR, Seaber Av, Garrettjr WE. (1989). Warm up and muscular inhury prevention: an update. Sports Med ; 8:239-49.
  • Hawkins D, Bey M (1997) Muscle and tendon force-length properties and their interactions in vivco . j Biomech; 30:63-70.
  • Kubo K, kanehisa H, kawakani Y, et al. (1993). Influence of static stretching on viscoelastic properties of human terdon structures in vivo . j Appl physiol; 90:511-90.
  • Behm DG, Button DC, But jc. (2001). Factors affecting force loss with prolonged stretching can j Appl physiol; 26: 261-272.
  • Cramer jT, Housh Tj, johnson Go, Miller JM, coburn jw, Beck TW. (2004) Acute effects of static stretching on peak torque in woman.j strength cond Res’ 18: 236-41.
  • Cramer jT, Housh Tj, weir jp, johnson Go, Cobum jw, Beck TW- (in press). The acute effects of static stretching on peak torque, mean power output, elect romyography, and mechanomyography. Eur j Appl physiol.
  • Fawles JR, sale DG, Mac Dougall, JD (2000) Reduced strength after passive stretch of the human plantaflexors. J Apll physiol; 89: 1179-1188.
  • Nelson AG, Guillory IK, cornwell A, kokkonen j. (2001). Inhibition of maximal voluntary isokinetic torque production following stretching is vilocity-specific j strength cond res; 15:241-6.
  • Powers SK, Howley ET. (2001), exercise physiology: theory and application to fitness and performance; Art peroformance; Art ed. McGraw –Hill Higher education.
  • MC Atee RE. (1993), Facilitated stretching made easy cham paign: human kinetics.
  • Shrier I, Gossal k. (2000), Myths and Truths of strarching Individualized recommendation for healthy muscle. Phys sportsmed; 28(8):
  • Funk DC, swank Am, Mikla BM, et al. (2003), impact of prior exercise on hamstring flexibility: a comparison of proprioceptive neuromuscular facihitation and static stretching . j. strength con Res; 17:489-92.
  • Prentice WE. (1983), A comparison of static stretching and PNF stretching for improving hip joint flexibility j A thl train; 18:56-9.
  • Hardy L, jones D. (1986), Dynamic flexibility and proprioceptive neuromuscular facilitation. Res Q exerc sports’ 57(2):150-3.
  • Cornelius wl, Hinson MM, (1980), The relationship between isometric contraction of hip extensors and subsequent flexibility in males . j sports Med phys fitness’ 20:75-80.
  • Wallin D, Ekblom B, Grahn R et al. (1985). Improvement of muscle flexibility accomparion between two techniques . Am j sports Med; 13:263-8.
  • Norris CM. (1994) Flexibility: principlies and pracice. London: A and C Black ltd.
  • Medeoros JM, smidt GL, Burmeister LF et al. (1977), the influence of isomeric exercise and passive stretch on hip joint motion . phys Ther; 57: 518-22.
  • Ferber R, ostering LR, Gravelle DC. (2002), effect of PNF stretch techniques on knee flexor muslce EMG activity in older adults. J Eloctromyo kinsiol; 12(5) : 391-7.
  • Burke DG, Gulligan Cj, HoH LE. (2000), The teoretical basis of propioceptive neuromuscular facilitation. J strength con Res…’ 14:496-500.

 

 

فصل اول

مقدمه و معرفي

 

1ـ1 مقدمه

انعطاف‌پذيري يكي از اجزاء آمادگي جسماني و يك بخش كليدي در پيشگيري از آسيب و بهبود اجراي ورزشي مي‌باشد ( ). در افراد غيرفعالي كه عادت به زندگي كم تحرك دارند، عضلات و تاندون‌هايشان كوتاه و فاقد قابليت كشش مي‌شوند. به عبارت ديگر دستگاه عضلاني در نتيجه بي‌تحركي، به تدريج قابليت ارتجاعي خود را از دست مي‌دهند و در نهايت دچار كاهش قابليت كشش مي‌شود(  ). براي توسعه سريع انعطاف‌پذيري، تمرينات مربوط به گرم كردن اجرا مي‌گردد كه در نتيجه اجراي يكسري حركات كششي تا ميزان محدودي مي‌توان برانعطاف‌پذيري افزود، ليكن اين نوع تمرينات به تنهايي نمي‌تواند سبب بهبود انعطاف‌پذيري در درازمدت شود( ). امروزه تمرينات كششي به منظور توسعه انعطاف‌پذيري، بخش مهمي از هر نوع فعاليت جسماني به شمار مي‌رود ( ).

چندين شيوه كششي شامل ايستا[1]، پويا[2] و تسهيل عصبي ـ عضلاني گيرنده‌هاي عمقي[3] (PNF) افزايش در انعطاف‌پذيري را نشان داده‌اند(  ). برخي از مطالعات پيشين نشان داده‌اند كه روش كششي PNF افزايش بيشتري را در دامنه حركتي نسبت به ساير روشها ايجاد مي‌كنند ( ). اگرچه برخي از مزاياي استفاده از روشهاي كششي PNF مشخص شده است اما كارايي بيشتر اين روشها در تحقيقات هنوز مورد سؤال است (  ).

چندين نوع روش كششي PNF وجود دارد كه عبارتند از: CR[4]، HR[5]، CRCA[6] و SRHR[7] و ACR[8] ( ).

شماري از مطالعات شيوه SRHR را در تحقيقات خود به كار برده‌اند و هركدام زمانهاي متفاوتي را براي نگهداري انقضاض ايستا (MVIC)[9] ذكر كرده‌اند ( ). در نتيجه تعيين مؤثرترين زمان نگهداري انقباض ايستا در اين شيوه بايد بررسي شود. در صورتيكه زمان كوتاهتر MVIC، افزايش يكساني ا در دامنه حركتي (ROM)[10] در مقايسه با يك زمان طولاني‌تر ايجاد كند، مربيان و ورزشكاران ممكن است شيوه‌اي كه زمان كمتري را صرف كند، ترجيح دهند.

2ـ1 بيان مسأله

تمرينات انعطاف‌پذيري به طور كلي به عنوان يك بعد مهم در اجراهاي ورزشي پذيرفته شده است و بطور وسيعي بعنوان يك شيوه مؤثر در درمان و پيشگيري از آسيبها مورد استفاده قرار گرفته است. تمرينات كششي براي افزايش قابليت كشساني بافت،[11] و بدين طريق افزايش دامنه حركت مفاصل ويژه طراحي شده‌اند. اعتقاد بر اين است كه افزايش دامنه حركت عملكردهاي ورزشي را بهبود و شدت و تعداد آسيبها را كاهش مي‌دهد ( ). با وجود اينكه عوامل ارثي نقشي تعيين كننده در انعطاف‌پذيري ايفاء مي‌كنند، حركت‌پذيري[12] مفصل مي‌تواند از طريق يك برنامه منظم حركات توسعه دهنده انعطاف‌پذيري حفظ و يا توسعه داده شود.( )

اجزاء مقاوم غيرفعال[13] و انقباضي فعال[14] در برابر كشش عضله مقاومت ايجاد مي‌كنند و روشهاي ويژه‌اي براي كاهش مقدار چنين محدودكننده‌هايي پيشنهاد شده‌اند( ).

به منظور توسعه انعطاف‌پذيري، روشهاي كششي مختلفي ارائه شده‌اند كه محققين بطور كلي آنها را به سه دسته ايستا، پويا PNF تقسيم نموده‌اند ( ). روش كششي ايستا عبارت است از كشيدن عضله تا نقطه احساس مقاومت و حفظ اين وضعيت به مدت 6 تا 60 ثانيه ( ) شيوه كششي پويا، متضمن حركات تابي يا فعال مي‌باشد. در اين نوع كشش، گروه عضلات در حالت كشيدگي نگه داشته نمي‌شوند، بلكه از حركات پوياي مكرر در يك زمان كوتاه استفاده مي‌شود ( ). به عقيده كنت و وس، PNF عبارت است از تسريع يا توسعه مكانيسم  عصبي، عضلاني از طريق تحريك گيرنده‌هاي عمقي ( ).

از رايج‌ترين روشهاي PNF كه ورزشكاران در تمرينات خود مورد استفاده قرار مي‌دهند، روش SRHR است كه به عقيده برخي محققين انعطاف‌پذيري را بيش از ساير روشهاي كششي معمول PNF افزايش مي‌دهد ( ). روش SRHR شامل انقباض ايستاي عضلات مخالف[15]، پس از انقباض عضلات موافق است[16]( ) و از آنجاييكه هر دو گروه عضلاني موافق و مخالف در اين روش منقبض مي‌شوند، با تحريك گيرنده‌هاي عمقي درون عضلاني از طريق بازداري اتوژنيك[17] و بازداري دوسويه[18] موجب انبساط (راحتي)[19] در عضله تحت كشش مي‌شود.

متون متعددي كه از روش SRHR استفاده كرده‌اند، هر كدام زمانهاي متفاوتي را براي نگهداري MVIC توصيه نموده‌اند( ). در حاليكه برخي از متون زمان مشخصي را براي MVIC ذكر نكرده‌اند( )، برخي از محققين 3 ثانيه MVIC را در روشهاي مختلف PNF مورد حمايت قرار داده‌اند( ). در مطالعات ديگر 5 ثانيه ( ) و 6 ثانيه MVIC ( ) نيز مورد استفاده قرار گرفته است. بعلاوه، ابهام وقتي بيشتر مي‌شود كه محققان 7 ثانيه ( )، 7 تا 8 ثانيه ( )، 10 ثانيه ( )، 15 ثانيه ( ) و حتي تا بيش از 20 ثانيه MVIC ( ) را نيز بكار برده‌اند.

 

مطالعه حاضر تأثير 5، 10 و 15 ثانيه MVIC در كشش PNF به روش SRHR را بر توسعه دامنه حركتي مفصل ران مورد بررسي قرار مي‌دهد. در واقع محقق در جستجوي پاسخ به اين سؤال است كه آيا بين زمانهاي 5، 10 و 15 ثانيه MVIC در روش SRHR تفاوتي وجود دارد يا خير؟

3ـ1 ضرورت و اهميت تحقيق

انعطاف‌پذيري در آمادگي جسماني از اهميت ويژه‌اي برخوردار است و اهميت آن در همه فعاليتهاي ورزشي، حركت درماني و توانبخشي[20] امروز، مورد قبول همه پژوهشگران و دست‌اندركاران قرار گرفته است. انعطاف‌پذيري از طريق تمرينات روشهاي مختلف كششي قابل توسعه مي‌باشد. هدف كلي اين تمرينات دوباره بدست آوردن يا ايجاد كردن فعاليت بافتهايي است كه مفاصل را احاطه كرده‌اند ( ).

از آنجائيكه آسيب مي‌تواند ناشي از كشش سريع عضلاني باشد كه بخوبي آسوده نشده‌اند، طرفداران تمرينات كششي عضلاني اغلب بر روي ميزان آسودگي عضلات در خلال استفاده از روشهاي كششي تأكيد دارند( ). يكي از موثرترين روشهاي كششي كه باعث آسودگي عضلات تحت كشش مي‌شود، روش كششي PNF است. از سوي ديگر، قابليت كشش عضلات همسترينگ در پيشگيري از آسيب، حفظ تعادل عضلاني و وضعيت بدني،[21] حفظ كامل دامنه حركتي مفاصل، عملكرد مطلوب عضلاني ـ اسكلتي و بهبود اجرا در ورزش با اهميت است( ). بعلاوه. كاهش قابليت كشش عضلات همسترينگ با درد كمر، انحرافات وضعيت بدن، محدوديت در راه رفتن و خطر زمين خوردن در ارتباط است( ). همچنين بدليل اهميت قابليت كشش عضلات همسترينگ است كه اندازه‌گيري آن در بيشتر برنامه‌هاي آزمون آمادگي جسماني گنجانده شده است( ). لذا، آگاهي از نحوه اجراي مؤثرترين روش كششي به منظور افزايش دامنه كشش ضرورت پيدا مي‌كند.

در خصوص روش PNF، اگرچه فوايد استفاده از آن در كشش مورد قبول واقع شده، ليكن در مورد برخي خصوصيات از جمله زمان نگهداري MVIC، تحقيقات بعمل آمده در خارج از كشور محدود و در داخل كشور تنها مي‌توان به يك تحقيق صورت گرفته اشاره كرد.

بيشتر تحقيقات كه در اين زمينه صورت گرفته، اثرات كوتاه مدت روشهاي كششي PNF بر دامنه حركتي بررسي شده است (ornelius 1987, schmitt 1999, Nelson 1991, Bonnar, 2004) تنها در دو تحقيق اثرات بلندمدت روشهاي كششي PNF بر توسعه دامنه حركتي بررسي شده است. (فهيمي 79، Rouland 2003) كه از طرفي تحقيقات مذكور بر روي زنان صورت گرفته و از سوي ديگر نتايج آنها متناقض است، لذا در مورد اثرات زمانهاي مختلف MVIC بر توسعه دامنه حركتي توافق نظر وجود ندارد.

نتايج اين تحقيق نشان خواهد داد كه مطلوب‌ترين زمان نگهداري انقباض ايستا در اين روش كدام است. براي استفاده در اختيار ورزشكاران، مربيان، فيزيوتراپيها و متخصصان تربيت بدني و علوم ورزشي قرار گيرد تا در تمرينات آماده‌سازي ورزشكاران و قهرمانان در دوره گرم كردن و نيز بازتواني و توانبخشي استفاده نمايند. از سوي ديگر ضمن مشخص نمودن دستورالعمل صحيح براي استفاده از اين روش كششي، زمينه‌اي براي انجام تحقيق توسط ديگران فراهم گردد.

4ـ1 اهداف تحقيق

الف) هدف كلي

بررسي تأثير 5، 10 و 15 ثانيه انقباض ايستا (SRHR) در روش كششي PNF بر توسعه دامنه حركتي عضلات همسترينگ پاي غيرغالب مردان غيرورزشكار، هدف كلي اين تحقيق است.

ب) اهداف اختصاصي

1ـ بررسي تأثير 5 ثانيه انقباض ايستا (SRHR) در روش كششي PNF بر توسعه دامنه كشش عضلات همسترينگ پاي غيرغالب آزمودني‌ها

2ـ بررسي تأثير 10 ثانيه انقباض ايستا (SRHR) در روش كششي PNF بر توسعه دامنه كشش عضلات همسترينگ پاي غيرغالب آزمودني‌ها

3ـ بررسي تأثير 15 ثانيه انقباض ايستا (SRHR) در روش كششي PNF بر توسعه دامنه كشش عضلات همسترينگ پاي غيرغالب آزمودني‌ها

4ـ بررسي تأثير 5 و 10 ثانيه انقباض ايستا در روش كششي PNF بر توسعه دامنه كشش عضلات همسترينگ پاي غيرغالب آزمودني‌ها

5ـ بررسي تأثير 5 و 15 ثانيه انقباض ايستا در روش كششي PNF بر توسعه دامنه كشش عضلات همسترينگ پاي غيرغالب آزمودني‌ها

6ـ بررسي تأثير 10 و 15 ثانيه انقباض ايستا در روش كششي PNF بر توسعه دامنه كشش عضلات همسترينگ پاي غيرغالب آزمودني‌ها

7ـ بررسي تأثير 5، 10 و 15 ثانيه انقباض ايستا در روش كششي PNF بر توسعه دامنه كشش عضلات همسترينگ پاي غيرغالب آزمودني‌ها

5ـ1 پيش‌فرضهاي آزمون

1ـ آزمودني‌ها حداكثر سعي و تلاش خود را در اجرا صحيح آزودن بكار خواهند گرفت.

2ـ آزمودني‌ها در شرايط يكساني تمرين كرده و اندازه‌گيري مي‌شوند.

6ـ1 فرضيه‌هاي تحقيق

1ـ 5 ثانيه MVIC در روش كششي SRHR بر دامنه حركتي مفصل ران تأثير دارد.

2ـ 10 ثانيه MVIC در روش كششي SRHR بر دامنه حركتي مفصل ران تأثير دارد.

3ـ 15 ثانيه MVIC در روش كششي SRHR بر دامنه حركتي مفصل ران تأثير دارد.

4ـ بين تأثير 5، 10 و 15 ثانيه MVIC در روش كششي SRHR بر دامنه حركتي مفصل ران تفاوت وجود دارد.

7ـ1 محدوديت‌هاي تحقيق

الف) محدوديتهاي تحت كنترل

1ـ سن: دامنه سني آزمودني‌ها بين 18 تا 24 بود.

2ـ مفصل مورد مقايسه: در اين تحقيق مفصل ران مورد بررسي قرار گرفت.

3ـ استفاده از وسايل سنجش يكسان و نيز همزماني انجام آزمون‌ها

4ـ هيچيك از آزمودني‌ها ناراحتي عصبي، اسكلتي و عضلاني در خلال برنامه تمرين و 6 ماه قبل از آن نداشتند.

ب) محدوديتهاي خارج از كنترل

1ـ ميزان انگيزش شركت‌كنندگان در تمرينات كه ممكن است تلاش كافي در اين زمينه بكار نگيرند.

2ـ عدم توانايي كنترل افراد در خارج از اوقات برنامه تمرين.

3ـ ميزان فعاليت، استراحت، تغذيه و كليه مسائل محيطي خارج از اوقات برنامه تمرين.

4ـ عوامل ژنتيكي كه بر روي دامنه حركتي مفصل ران تأثيرگذار هستند.

8ـ1 متغيرهاي تحقيق

الف) متغير مستقل: در اين تحقيق روش كششي SRHR-PNF متغير مستقل است.

ب) متغير وابسته: ميزان دامنه كشش عضلات همسترينگ پاي غيرغالب آزمودني‌ها، متغير وابسته مي‌باشد.

9ـ1 تعريف عملياتي واژه‌ها و اصطلاحات

ـ عضلات آگونيست (موافق) Agonist

عضلاتي هستند كه مستقيماً مسئول حركت هستند و با انقباض خود مفصل را در دامنه حركت طبيعي خود حركت مي‌دهند ( ). در اين تحقيق گروه عضلات چهار سر راني آگونيست بودند.

ـ عضلات آنتاگونيست (مخالف) Antagonist

عضلاتي هستند كه ضد عضلات موافق عمل كرده و عضو را به وضعيت اوليه برمي‌گردانند( ) در اين تحقيق گروه عضلاني همسترينگ آنتاگونيست بودند.

ـ بازداري دوسويه (بازداري مقابل و معكوس) Reciprocal inhibition

مادامي كه عضله موافق يك اندام را در سرتاسر حركتي‌اش حركت مي‌دهد، بازداري دوسويه از فعاليت عضله مخالف جلوگيري مي‌كند( ).

ـ بازداري اتوژنيك (بازتاب كششي معكوس) Autogenic inhibition

تحريك اندامهاي وتري گلژي به منظور وقفه يا استراحت در يك عضله است( )

ـ روش كششي PNF

روش تسريع يا توسعه مكانيسم عصبي ـ عضلاني از طريق تحريك گيرنده‌هاي عمقي كه مي‌تواند باعث شل شدن يا استراحت عضله شود(  ) در اين تحقيق روش كششي SRHR-PNF استفاده گرديد.

ـ روش Slow-Reversal-Hold-Relax

انقباض ايستاي عضلات مخالف و پس از آن انقباض درونگراي عضلات موافق است( ).

ـ راحتي عضلاني (انبساط و شل بودن عضلاني) Relaxation

پايين بودن انقباضات و حداقل كوشش عضلاني و يا حذف و به حداقل رساندن كوشش و انقباضات عضلاني را راحتي عضلاني تعريف مي‌كنند( ).

 

 

فصل دوم

ادبيات و پيشنه تحقيق

 

1ـ2 مقدمه

در اين فصل به زيربناي نظري و تحقيقات انجام شده در رابطه با موضوع تحقيق اشاره مي‌شود. لذا ضمن ارائه مطالب در دو مبحث كلي انعطاف‌پذيري و تمرينات كششي به تحقيقات داخلي و خارجي انجام شده در رابطه با اين موضوعات پرداخته خواهد شد.

2ـ2 انعطاف‌پذيري

انعطاف‌پذيري به عنوان توانايي حركت دادن يك مفصل در دامنه حركتي طبيعي بدون فشار زائد بر واحد عضلاني ـ تاندوني (Zakas, etal 2003)، توانايي يك عضله براي طويل شدن (william, etal 1997)، توانايي حركت دادن يك يا چند مفصل به آرامي در سرتاسر دامنه حركت آن (غني‌زاده حصار 81) و دامنه حركتي ممكن پيرامون يك مفصل معين يا گروهي از مفاصل (گائيني 82) تعريف شده است.

همچنين آندرسون و بورك، انعطاف‌پذيري را به عنوان دامنه حركتي در يك مفصل يا يك گروه از مفاصل كه توسط عضلات، تاندونها و ليگامنت‌ها تحت تأثير قرار مي‌گيرد، تعريف كرده‌اند (راغي 81).

3ـ2 انواع انعطاف‌پذيري

انعطاف‌پذيري به شكلهاي مختلف تقسيم‌بندي شده است، برخي از اين تقسيم‌بنديها به شرح زير است: فاكس و ماتيوس انعطاف‌پذيري را به دو دسته ايستا[22] و پويا[23] تقسيم‌بندي نموده‌اند:

ـ انعطاف‌پذيري ايستا: حدود تغييرات حركت در حول مفصل به عنوان انعطاف‌پذيري ايستا تعريف شده است. اين نوع انعطاف‌پذيري را مي‌توان به صورت دقيق توسط وسيله‌اي به نام انعطاف‌سنج (فلكسومتر)[24] اندازه گرفت.

ـ انعطاف‌پذيري پويا: اين نوع انعطاف‌پذيري به عنوان مقابله يا مقاومت مفصل در برابر حركت تعريف شده است. به بيان ديگر، اين نوع انعطاف‌پذيري فقط مربوط به تغيير حركت مفصل نبوده، بلكه با نيروهايي كه در برابر هر نوع تغيير حركت مقاومت مي‌كنند، سروكار دارد. از آنجائيكه اندازه‌گيري اين نوع انعطاف‌پذيري مشكل به نظر مي‌رسد در تربيت بدني و ورزش كمتر مورد توجه قرار گرفته است (فاكس و ماتيوس).

همچنين براساس تقسيم بندي كورز (kurz)، انعطاف‌پذيري به سه دسته نيز ممكن است تقسيم شود. (راغي 81):

ـ انعطاف‌پذيري پويا[25]: توانايي انجام حركات پوياي عضلاني براي حركت دادن مفاصل در گل دامنه حركتي آنها.

ـ انعطاف‌پذيري ايستا و فعال[26]: توانايي حفظ يك وضعيت كشش با استفاده از تنش در عضلات موافق و همكار در حين كشيدگي عضلات مخالف مي‌باشد. براي مثال، بالا آوردن پا و حفظ آن در بالا بدون حمايت خارجي.

ـ انعطاف‌پذيري ايستا و غيرفعال[27]: توانايي حفظ وضعيت كشش با استفاده از وزن بدن، حمايت اندامهاي ديگر و يا هر وسيله‌اي مثل صندلي.

در يك تقسيم‌بندي ديگر توسط آلتر، انعطاف‌پذيري به 4 طبقه اصلي تقسيم گرديده (Alter, 1998):

ـ انعطاف‌پذيري ايستا: به دامنه حركتي در يك مفصل اطلاق مي‌شود، بدون توجه به سرعت در طول كشش بنابراين انعطاف‌پذيري ايستا، نتيجه كشش ايستاست.

ـ انعطاف‌پذيري پويا (بالستيك): معمولاً به حركات سريع رفت و برگشتي، پرشي، ضربه‌اي و ريتميك اطلاق مي‌گردد. در كشش پويا براي افزايش دامنه حركتي با اعمال نيرو، از گشتاور[28] بدن يا عضو در حال تكان استفاده مي‌شود در نتيجه، احتمال آسيب نيز بيشتر است.

.

.

.

جهت دریافت و خرید متن کامل پایان نامه و تحقیق و مقاله مربوطه بر روی گزینه پرداخت مستقیم که در بالای صفحه قرار دارد کلیک نمایید و پس از وارد کردن مشخصات خود به درگاه بانک متصل شده که از طریق کلیه کارت هایی عضو شتاب قابل پرداخت می باشید و بلافاصله بعد از پرداخت انلاین به صورت خودکار لینک دانلود مربوطه فعال گردیده که قادر به دانلود فایل کامل ان می باشید.

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “دانلود پایان نامه : انعطاف پذيري و تمرينات كششي”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *