برگشتن به کشاورزی

دانلود پایان نامه : اثراستفاده از گوانیدینواستات به عنوان جايگزين منبع پروتئين حيواني بر عملكردجوجه های گوشتي

۵,۲۰۰ تومان

Continue Shopping
دسته: برچسب: , , , , , , , , , , , ,

توضیحات

دانلود پایان نامه : اثراستفاده از گوانیدینواستات به عنوان جايگزين منبع پروتئين حيواني بر عملكردجوجه های گوشتي

115ص

 

 

دانشگاه آزاد اسلامي واحد ورامین-پیشوا

(دانشکده کشاورزی)

گروه علوم دامی (گرایش تغذیه )

پایان نامه:

( برای دریافت درجه کارشناسی ارشدM.SC)))

دررشته علوم دامی-گرایش تغذیه

 

 

فهرست مطالب

 

عنوان                                                                                                  صفحه

فصل اول: مقدمه

1-1 مقدمه…………………………………………………………………………………………………………………………1

فصل دوم:بررسی منابع

2-1پروتئين………………………………………………………………………………………………………………………..4

2-2 طبقه بندی پروتئین­ها……………………………………………………………………………………………………4

2-2-1پروتئین های کروی…………………………………………………………………………………………………..5

2-2-2 پروتئین های رشته ای ……………………………………………………………………………………………..6

2-2-3 پروتئین های مرکب………………………………………………………………………………………………….6

2-3طبقه بندی اسیدهای آمینه………………………………………………………………………………………………7

2-4شکل های اسید آمینه…………………………………………………………………………………………………….8

2-5اسيدهاي­آمينه­درتغذيه­طيور……………………………………………………………………………………………..9

2-6ساز و کار هضم و جذب پروتئين و اسيدهاي آمينه…………………………………………………………10

2-7اهمیت و وظیفه اسیدهای آمینه……………………………………………………………………………………..11

2-8اهمیت تعادل اسیدهای آمینه جیره ……………………………………………………………………………….11

2-9سوخت و ساز اسيدهاي آمينه……………………………………………………………………………………..12

2-10سوخت و ساز اسيدهاي آمينه و رويگرد[1] پروتئين………………………………………………………..14

2-11اثرات متقابل اسيدهاي آمينه………………………………………………………………………………………16

2-12- انرژی­مصرفی­برای­سوخت­وسازپروتئین­ها…………………………………………………………………18

2-13عوامل اصلی مؤثر بر نیاز پروتئین………………………………………………………………………………18

2-14 پروتئین جیره و مصرف خوراک………………………………………………………………………………21

2-15 تأثیر پروتئین خام بر نیاز اسید آمینه­ای………………………………………………………………………24

2-16- پروتئین جیره در مقابل اسیدهای آمینه مصنوعی ……………………………………………………..24

2-17 کاهش پروتئین …………………………………………………………………………………………………….26

2-18نتایج مثبت کاهش پروتئین جیره­ی غذایی………………………………………………………………….27

2-19اهمیت اسیدهای آمینه لیزین و ترئونین در تغذیه طیور……………………………………………….30

2-20بار نیتروژنی مدفوع………………………………………………………………………………………………..33

فصل سوم:مواد و روشها

3-1 زمان و محل انجام آزمایش………………………………………………………………………………………35

3-2 مشخصات کلی و شرایط محیطی سالن آزمایشی…………………………………………………………35

3-3 روش پیاده کردن طرح آزمایشی……………………………………………………………………………….36

3-4 دورۀ پیش آزمایش…………………………………………………………………………………………………36

3-5 دورۀ آزمایش…………………………………………………………………………………………………………37

3-6 نحوۀ انجام آزمایش………………………………………………………………………………………………..38

3-7نحوه رکوردبرداری

3-7-1صفات تولیدی…………………………………………………………………………………………………….38

3-8 جیره های آزمایشی…………………………………………………………………………………………………38

3-9 مدل آماری طرح آزمایشی………………………………………………………………………………………..42

3-10آزمایش عملکردی

3-10-1 میزان خوراک مصرفی………………………………………………………………………………………..43

3-10-2 ضریب تبدیل غذایی………………………………………………………………………………………….43

3-10-3توده تخم مرغ……………………………………………………………………………………………………43

3-10-4هزینه تغذیه ای تولید هر کیلو گرم تخم مرغ…………………………………………………………44

3-10-5 تولید تخم مرغ بصورت روزانه…………………………………………………………………………..44

3-10-6  وزن تخم مرغ تولیدی………………………………………………………………………………………44

3-10-7وزن مرغ­­های تخمگذار……………………………………………………………………………………….44

3-11 صفات کیفی مورد اندازه گیری……………………………………………………………………………….45

3-11-1وزن پوسته تخم مرغ…………………………………………………………………………………………..45

3-11-2ضخامت پوسته تخم مرغ…………………………………………………………………………………….45

3-12وزن مخصوص تخم مرغ………………………………………………………………………………………..46

3-13تعیین دفع نیتروژن………………………………………………………………………………………………..46

3-14 تعداد تلفات در کل دوره………………………………………………………………………………………47

فصل چهارم:بحث و نتایج

صفات عملکردی

1-4- تولید تخم مرغ……………………………………………………………………………………………………49

2-4 وزن تخم مرغ (گرم )…………………………………………………………………………………………….51

3-4 مصرف خوراک ……………………………………………………………………………………………………53

4-4 ضریب تبدیل ………………………………………………………………………………………………………56

5-4 توده وزنی تخم مرغ …………………………………………………………………………………………….59

6- 4 افزایش وزن بدن در طول دوره آزمایش ………………………………………………………………..62

7-4میانگین هزینه خوراک به ازای هر کیلوگرم تخم مرغ تولیدی (تومان)…………………………..65

صفات کیفی

8-4 وزن پوسته تخم مرغ……………………………………………………………………………………………68

9-4 مقاومت پوسته……………………………………………………………………………………………………70

10-4 واحدهاو………………………………………………………………………………………………………….72

11-4 وزن مخصوص تخم مرغ…………………………………………………………………………………..74

12-4 وزن زرده (گرم)……………………………………………………………………………………………76

13-4 رنگ زرده…………………………………………………………………………………………………….78

14-4ارتفاع­آلبومین…………………………………………………………………………………………………80

     دفع نیتروژن

15-4 مصرف نیتروژن…………………………………………………………………………………………..82

16-4  دفع نیتروژن………………………………………………………………………………………………..84

17-4درصد نیتروژن دفع شده نسبت به درصد نیتروژن خورده شده……………………………..86

نتیجه………………………………………………………………………………………………………………………88

پیشنهادات………………………………………………………………………………………………………………88

فصل پنجم:منابع……………………………………………………………………………………….

 

چکیده

تحقیق حاضر جهت بررسی اثر استفاده از گوانیدینو استات به عنوان جایگزین منبع پروتئین حیوانی بر روی 180 قطعه جوجه گوشتی نر سویه ی راس 308 غالب طرح بلوک کامل تصادفی با 3 تیمار و4 تکرار انجام شد.تیمارها شامل ،1-جیره ی بر مبنای پروتئین گیاهی 2- جیره ی دارای 2/5درصد پودر ماهی 3- جیره ی دارای 0/05 درصد گوانیدینو استات در پایان دوره های آغازین (0 تا 10 روزگی )، رشد (11 تا 24 روزگی ) و پایانی (25 تا 42 روزگی )افزایش وزن ،خوراک مصرفی وضریب تبدیل غذایی تعیین شد .

در پایان دوره ی پرورش (روز 42) از هر پِن تعداد 3 قطعه جوجه ی گوشتی ذبح وبازده ی لاشه ،وزن گوشت سینه ،ران،چربی بطنی ،کل دستگاه گوارش ،کبد و سنگدان اندازه گیری شد .نتایج ذیل مربوط به بررسی صفات عملکردی در کل دوره ی پرورش می باشد.

افزودن گوا نیدینو استات هیچ تأثیر معنی داری بر روی افزایش وزن در سنین 0 تا 10 و24 تا 42 و 0 تا 42 روزگی نداشت ( 0.05 p >) و فقط در سن 10 تا 24 روزگی موجب افزایش وزن گیری شد( 0.05 p <) ، افزودن گوانیدینو استات هیچ تأثیر معنا داری بر روی مصرف خوراک نداشت ( 0.05 p >) ، و همینطور هیچ تأثیری بر روی ضریب تبدیل غذایی در سنین 0 تا 10 و11 تا 24 روزگی نداشت ( 0.05 p >) ، اما در سنین 24 تا 42 و 0 تا 42 روزگی موجب کاهش معنی دار ضریب تبدیل غذایی شد ( 0.05 p <) .

در بررسی بازده ی لاشه مشاهده شد که افزودن گوانیدینو استات هیچ تأثیر معنی داری بر روی بازده ی لاشه، وزن دستگاه گوارش ، وزن سنگدان ، وزن کبد ، وزن گوشت سینه وگوشت ران نداشت ( 0.05 p >) ،اما استفاده از گوانیدینو استات موجب افزایش معنی دار درصد چربی بطنی شد ( 0.05 p <) .

 

 

 

 

 

                                      فصل اول                                                  

مقدمه                                                     

 

در طی سال های اخیر به دلایل مختلفی از جمله انتقال بیماری سالمونلا از طریق پودر گوشت و همینطور کاهش دسترسی به پودر ماهی خالص و همینطور بالا رفتن قیمت این فراورده ها و … باعث شد تا متخصصین تغذیه طیور و پرورش دهندگان طیور گوشتی مجبور به استفاده از جیره های کاملاً گیاهی شدند که به دنبال آن با کاهش راندمان در تولید گوشت مواجه شدند .

تا اینکه متخصصین دریافتند این کاهش راندمان به دلیل کمبود کراتین ایجاد شده ، چرا که کراتین در گیاهان به هیچ وجه یافت نمی شود و فقط در پروتئین های حیوانی مانند پودر گوشت و پودر ماهی یافت می شود ، ضمناً کراتین یک ترکیب طبیعی موجود در بدن حیوانات است و نقش مهمی در متابولیسم انرژی در بدن آن ها ایفا می کند در نتیجه ی کاهش محتوای کراتین بدن موجب کاهش راندمان انرژی در بدن خواهد شد که با کاهش رشد و افزایش ضریب تبدیل همراه خواهد بود. لذا برای جبران این کاهش عملکرد می بایست راه حل مناسبی اتخاذ شود .

گوانیدینواستیک اسید به طور طبیعی پیش ساز کراتین در بدن مهره دارن است ، و اگر گوانیدینواستیک اسید سنتتیک به صورت مکمل به همراه جیره های کاملاً گیاهی مورد تغذیه طیور گوشتی قرار گیرد این توانایی را دارد که بتواند این کمبود کراتین که به دنبال عدم استفاده از پروتئین های حیوانی ایجاد شده بود را مرتفع سازد ، چرا که بدن طیور تمام آنزیم های مورد نیاز برای تبدیل گوانیدینواستیک اسید به کراتین را دارا است .

اهداف تحقیق

  1. هدف علمی از این تحقیق بررسی اثر گوانیدینواستیک اسید در جیره های گیاهی است .

2.هدف کاربردی این تحقیق بررسی امکان جایگزین نمودن پیش ساز کراتین یعنی گوانیدینواستیک اسید به جای منابع حیوانی در جیره ی جوجه های گوشتی می باشد .

 

فص دوم

بررسی منابع

سوخت و ساز انرژی در طیور

انرژی مورد نیاز طیور برای رشد بافت های بدن ، تولید تخم مرغ ، انجام فعالیت های فیزیکی حیاتی و حفظ دمای طبیعی بدن از کربوهیدرات ها ، چربی ها و پروتئین های موجود در جیره به دست می آید. انرژی مصرف شده توسط طیور به سه شیوه مورد استفاده قرار می گیرد : تأمین انرژی فعالیت های حیوان ، تبدیل به حرارت و یا ذخیره در بافت های بدن. وقتی میزان انرژی جیرۀ طیور ، بیش از حد مورد نیاز برای سوخت و ساز و رشد طبیعی حیوان باشد ، این انرژی اضافی معمولاً به صورت چربی در بدن ذخیره می شود. این انرژی اضافی را نمی توان به آسانی از بدن حیوان دفع کرد ، وقتی تغذیۀ طیور به صورت مطلوب و بهینه است که جیره حاوی مواد مغذی لازم برای رشد ، تولید تخم مرغ یا گوشت متناسب با انرژی موجود در جیره باشد .

کلیبر هم انرژی را سوخت زندگی توصیف کرده است . بخش عمدۀ همۀ مواد خوراکی مصرف شده توسط حیوانات ، برای تأمین انرژی جهت واکنش های آنابولیک و کاتابولیک به کار می رود . در کوتاه مدت ، اتساع دستگاه گوارش بر میزان مصرف غذا مؤثر است ، در حالی که در درازمدت (روزهای متمادی) مقدار گلوکز خون ، عامل تعیین کنندۀ میزان مصرف غذاست . در واقع ، هیپوتالاموس تحت تأثیر هر دو سطح کم یا زیاد گلوکز قرار می گیرد که این عامل در تنظیم میزان مصرف غذا دخالت دارد . در مدت زمان های طولانی (هفته های متمادی) هم میزان بافت چربی[1] مهم بوده ، مقدار برخی اسیدهای آمینه خاص در خون نیز بر میزان مصرف خوراک تأثیرگذار است . طیور به طور کلی ، توانایی قابل ملاحظه ای در کنترل میزان مصرف انرژی خود دارند که این امر هنگام تغذیۀ آنها با جیره هایی با سطوح مختلف انرژی بوضوح مشاهده می شود . این مکانیسم مهم ، پایه و اساس بسیاری از تصمیمات هنگام جیره نویسی است .

علی رغم اینکه در انسان و برخی پستانداران دیگر ، مزۀ غذا تأثیر زیادی در مقدار مصرف دارد ، لیکن این طعم و مزه مواد غذایی نقش نسبتاً ناچیزی در مصرف خوراک طیور برعهده دارد . سطح انرژی جیره عامل بسیار مهمی در تعیین میزان مصرف خوراک طیور است . وقتی حیواناتی نظیر جوجه های در حال رشد یا مرغ های تخم گذار جیره ای دریافت می کنند که از لحاظ همۀ مواد مغذی متعادل است ، این حیوانات به اندازه ای غذا می خورند که هر روز مقدار ثابت و معینی انرژی دریافت کنند . مقدار مطلق غذای مصرفی بستگی به نیاز حیوان به انرژی دارد که بر حسب اندازه ، فعالیت ، دمای محیط و در حال رشد یا تولید بودن حیوان متغیر است . بنابراین ، شناخت احتیاجات انرژی طیور در طی هر مرحله از رشد و نمو آنها و نیز در اختیار داشتن اطلاعات مربوط به مقدار انرژی قابل دسترس مواد خوراکی جیره ها امری مهم و ضروری است. با در اختیار داشتن این اطلاعات ، تخمین میزان مصرف غذای هر گله در یک محیط خاص امکان پذیر می شود و بر این اساس می توان مقدار پروتئین ، اسیدهای آمینه ، ویتامین ها و مواد معدنی مورد نیاز را نیز به دقت تعیین کرد تا رشد و عملکرد روزانۀ متعادلی در گله به دست آید . تولیدکنندگان صنعت طیور اغلب فکر می کنند که انرژی از مواد خوراکی و بویژه منابع پُر انرژی نظیر ذرت ، گندم ، دانه های سورگوم و روغن و چربی های گیاهی و حیوانی به دست می آید ، اما باید به خاطر داشت که همۀ اجزای آلی یک جیره تأمین کننده انرژی اند و اجزای پُر پروتئین جیره نظیر کنجالۀ سویا هم می توانند بخش های مهمی از کل انرژی مورد نیاز حیوان را تأمین کنند .

متخصصان تغذیه از نشاسته ، قند ، چربی و پروتئین های قابل هضم در مواد خوراکی برای تأمین انرژی مورد نیاز حیوانات استفاده می کنند . این افراد از چگونگی فرآوری اجزای خوراکی ، نحوۀ حفظ توازن مواد مغذی در جیره و چگونگی افزودن مکمل هایی چون آنتی اکسیدانت ها یا آنزیم ها برای افزایش انرژی قابل دسترس طیور مطلع اند . این امر در جیره های حاوی مقادیر وافری که از همۀ مواد مغذی مورد نیاز از اهمیت خاصی برخوردار است . علت این امر آن است که کارآیی قابلیت استفادۀ مواد خوراکی به میزان انرژی قابل دسترس جیره بستگی دارد .

انرژی در کربوهیدرات ، چربی و پروتئین های اجزای خوراکی ذخیره می شود . منشأ اولیۀ این انرژی ، نور خورشید است و سپس در نتیجۀ فتوسنتز در منابع گیاهی ذخیره می شود . همۀ مواد حاوی کربن و هیدروژن با اکسیده شدن به دی اکسید کربن و آب ، انرژی پتانسیلی در اختیار حیوانات قرار می دهند . وقتی غذا در حضور اکسیژن به طور کامل در بمب کالری متر می سوزد ، مقدار حرارت تولید شده را می توان محاسبه کرد و انرژی خام غذا را نشان داد . درصدی از انرژی خام مواد غذایی که می تواند جذب بدن حیوان شده ، و برای فرآیندهای متابولیکی بدن به کار رود ، به توانایی حیوان در هضم مواد خوراکی بستگی دارد . فرآیند هضم ، بیانگر مراحل متعدد فیزیکی و شیمیایی در دستگاه گوارش  و تجزیۀ ترکیبات شیمیایی پیچیدۀ موجود در مواد خوراکی به مولکولهای کوچکتر قابل جذب و استفادۀ توسط حیوان می باشد . این انرژی جذب شده به انرژی قابل هضم[2] موسوم است . مقداری از انرژی از طریق ادرار به شکل ضایعات ازتی و سایر ترکیبات اکسید نشده به وسیلۀ بدن حیوان هم تلف می شود . وقتی انرژی قابل هضم برای این اُفت انرژی هم تصحیح شود ، انرژی باقی مانده به انرژی قابل سوخت و ساز[3] غذا یا مواد خوراکی موسوم خواهد شد . در طی سوخت و ساز مواد مغذی نیز ، مقداری انرژی افت می کند (اتلاف حرارت) . انرژی باقی ماندۀ مواد غذایی که قابل دسترس حیوان جهت نگهداری و تولید است به انرژی خالص[4] موسوم است .

 

شیوه های مختلف سنجش انرژی

انرژی خام

همان طوری که پیش از این توضیح داده شد ، انرژی خام به وسیلۀ بمب کالری متر تعیین می شود که تنها شیوۀ سادۀ سنجش آزمایشگاهی مقدار انرژی مواد خوراکی است . در مطالعات تغذیه ای ، انرژی خام اهمیت زیادی ندارد و بیشتر به عنوان نقطۀ آغازینی برای استفاده از سایر سیستم های ارزیابی انرژی در طیور به کار می رود . تعیین انرژی خام یک مادۀ خوراکی کاری عبث و بیهوده است . در بهترین شرایط ، انرژی خام توازن اجزای آلی و غیرآلی جیره را نشان می دهد . بقیۀ سیستم های ارزیابی انرژی در طیور ، مستلزم استفاده از حیوانات زنده و به کارگیری شیوه های مختلف و کلاسیک سنجش های زیستی است . استفاده از پرندگان زنده در چنین سنجش های طولانی ای (4 ـ 3 روزه) ، به مفهوم هزینۀ زیاد و امکانات گسترده ای است که باید در این رابطه صرف شود .

انرژی قابل سوخت و ساز

جدا کردن مدفوع و ادرار طیور بدون عمل جراحی و خارج ساختن میزنای[5] پرندگان مشکل است . به نظر می رسد با توجه به اینکه با جمع آوری توأم ادرار و مدفوع (به عنوان مواد دفعی[6]) می توان مستقیماً انرژی قابل سوخت و ساز را محاسبه کرد ، نیازی به جراحی و جداسازی ادرار و مدفوع پرندگان نباشد . انرژی قابل سوخت و ساز به عنوان برآوردی استاندارد از قابلیت دسترسی انرژی در طیور و اغلب حیوانات مزرعه پذیرفته شده است . در سنجش انرژی قابل سوخت و ساز  ، همۀ انرژی مواد دفعی پرندگان منشأ خوراکی ندارند . در واقع ، حتی در پرندگانی که هیچ نوع غذایی به آنها داده نشود نیز مقداری مواد دفعی وجود دارد که می تواند شامل انرژی اندوژنوس ادرار ، سلول های مردۀ روده ، هورمون ها و آنزیم ها باشد . در صورتی که این اُفت انرژی حاصل از مواد غیرخوراکی هم برآورد شود و از مقدار AME کم گردد ، انرژی قابل سوخت و ساز واقعی به دست می آید . رابطۀ بین AME و TME پیش از این به وسیلۀ گوئیلائوم و سامرس (1970) توضیح داده شده بود . TME تحت تأثیر میزان مصرف غذا قرار نمی گیرد ، در حالی که AME وقتی میزان مصرف غذا خیلی کم باشد ، به طور ناگهانی اُفت می کند . وقتی مقدار مصرف غذا کم باشد (تقریباً در حد 50% نگهداری حیوان) ، فرض می شود اُفت انرژی اندوژنوس ادرار و مدفوع ، بخش عمده ای از انرژی مواد دفعی را تشکیل دهد . در هنگام تغذیه حیوان در حد نگهداری و بالاتر (پنجاه گرم در روز برای خروس های بالغ[7]) ، میزان تصحیح بسیار کم و در حدود 5 ـ2 درصد است .

در اغلب موارد ، تصحیح همۀ برآوردهای انرژی قابل سوخت و ساز برای توازن ازت ضروری است . هنگام سنجش زیستی انرژی مواد خوراکی ، این امکان وجود ندارد که همۀ حیوانات به یک اندازه رشد کنند یا مثلاً به میزان مشابه تخم مرغ تولید نمایند ، به همین دلیل است که در سنجش های زیستی از خروس های بالغ استفاده می شود که رشد چندانی نمی کنند و به این ترتیب پنین واریانس هایی کاهش می یابد . اما حتی با تغذیه پرندگان بالغ در حد نگهداری ، باز هم در توازن ازت (پروتئین و اسید آمینه) حیوانات اختلافاتی وجود دارد ، به عنوان مثال در صورتی که از دو پرنده در سنجش های زیستی استفاده می شود که یکی 5 گرم و دیگری 10 گرم ازت در طی دورۀ آزمایش ذخیره کنند ، این اختلافات بر AME و  TMEتأثیرگذار است . سرانجام همۀ این پروتئین ذخیره شده به عنوان بخشی از چرخۀ طبیعی پروتئین بدن کاتابولیز می شود ، و ازت (انرژی) باقی مانده دفع می شود . البته بعید است که چنین چرخه ای در یک دورۀ سنجشی زیستی کوتاه مدت (4ـ3 روزه) به طور کامل طی شود . در مثال فوق ، پرنده ای که ده گرم ازت را حفظ می کند، ME بیشتری دارد . علت این امر آن است که انرژی ادراری این پرنده کمتر است . از نظر ریاضی می توان برای هر پرنده مقدار یکسانی ازت باقی مانده در بدن در نظر گرفت ، به گونه ای که میزان ابقای انرژی استاندارد شود . معمولاً با تصحیح مقدار حاصل ، میزان ابقای ازت به صفر می رسد . مقدار تصحیح شده را انرژی قابل سوخت و ساز تصحیح شده براساس نیتروژن (AMEn یا TMEn) گویند . تصحیح متداول معادل 22/8 کیلو کالری انرژی خام به ازای هر گرم ازت باقی مانده یا دفع شده است که در واقع مقدار انرژی اسید اوریک می باشد . با فرض اینکه پرندگان در سنجش های زیستی ازت را باقی نگه می دارند ، این مقدار تصحیح شده باید به انرژی مواد دفعی اضافه شود که در نتیجه AMEn کمتر از AME خواهد بود . اما در صورتی که حیوانات در طول دورۀ سنجش زیستی دارای توازن منفی ازت باشند ، در این صورت عامل تصحیح از انرژی مواد دفعی کم می شود که در این حالت مقدار AMEn بزرگتر از AME خواهد بود . همین توضیحات در مورد TME هم به کار می رود .

انرژی خالص

انرژی قابل سوخت و ساز برآورد مناسبی از انرژی خام قابل دسترس برای تولید است ، اما این انرژی در مورد رشد ، تولید تخم مرغ و نظایر آن از کارایی 100% برخوردار نیست . در طی این فرآیندهای متابولیکی ، حدود 15% انرژی به صورت حرارت تلف می شود که معمولاً از آن به اتلاف حرارتی یاد می شود . مواد مغذی مختلف که برای تغذیۀ طیور مورد استفاده قرار می گیرند ، از کارایی های متفاوتی برخوردارند ، لذا انرژی خالص هم به مرحلۀ رشد ، تولید یا نمو حیوان بستگی دارد . برآورد NE کاری بسیار مشکل است ، زیرا تعیین مقدار عامل تصحیح یعنی اتلاف حرارتی بسیار سخت است. می توان میزان حرارت ایجاد شده را براساس برآوردهای نسبت یا کسر تنفسی[8] به دست آورد که خود برآوردی از نسبت CO2 دفع شده به مقدار اکسیژن مصرف شده است . نسبت تنفسی معمولاً بین 0/1- 0/7 می باشد . وقتی چربی ها اکسید می شوند . نسبت تنفسی 7/0 و زمانی که کربوهیدرات ها در بدن اکسیده می گردند ، این نسبت معادل 0/1 می باشد . از آنجایی که هیچ مادۀ مغذی مستقل از سایر مواد مغذی کاتابولیز نمی شود ، بنابراین نسبت تنفسی بین این دو مقدار قرار دارد . گاهی اوقات نسبت تنفسی خارج از این حدود برآورد می شود که در این صورت ، مقادیر بالاتر از این حد ، ناشی از سنتز چربی از کربوهیدرات و مقادیر پایین تر از این حد هم به خاطر سنتز کربوهیدرات از چربی و نیز کاتابولیسم پروتئین هاست . وقتی پروتئین ها کاتابولیز شوند ، نسبت تنفسی در طیور کمتر از پستانداران خواهد بود که علت این امر تشکیل اسید اوریک به جای اوره در پرندگان است ، به عنوان مثال هنگام کاتابولیسم آلانین خواهیم داشت :

در پستانداران :

در پرندگان :

اسید اوریک

با محاسبۀ نسبت تنفسی برای مقادیر مختلف خوراک می توان اتلاف حرارت را برآورد کرد . با کم کردن این مقدار از AMEn ، برآوردی از کل انرژی خالص به دست می آید . این مقدار را نیز می توان به انرژی خالص مورد نیاز حیوان برای تولید و نگهداری تفکیک کرد . گاهی اوقات انرژی خالص مورد استفاده برای تولید را انرژی تولیدی[9] هم گویند .

انرژی خالص (NE) تولید و نگهداری را می توان با برآورد مستقیم انرژی ذخیره شده در محصولات هم به دست آورد . فراپرز و همکارانش تلاش هایی در زمینه برآورد «انرژی تولیدی» مواد خوراکی با استفاده از شیوه های کشتار مقایسه ای[10] انجام دادند . به طور کلی ، سیستم انرژی خالص از بیشترین صحت و کاربرد برای برآورد قابلیت استفاده انرژی در حیوانات برخوردار است ، لیکن برآورد مستقیم آن بسیار مشکل است و تنها می توان میزان تولید انرژی مواد خوراکی را برای ردۀ خاصی از پرندگان با مقدار مشخصی تولید گوشت ، تخم مرغ و غیره به دست آورد . در عمل ، مقدار NE بر حسب سن پرنده ، گونه و سطح تولید آن متفاوت است که این امر هنگام جیر نویسی باید مدنظر قرار گیرد . NE امروزه مورد توجه متخصصان تغذیه طیور قرار دارد ، لیکن بسیاری از این مقادیر ارائه شده بر پایۀ AMEn اند که تصحیحات یا تغییرات لازم روی آنها اعمال شده است . در جیره نویسی هم عموماً از مقادیر AMEn و TMEn استفاده می شود .

تقریباً همه سیستم های NE از AMEn به عنوان نقطۀ آغاز برآوردهای خود استفاده کرده و فرض بر خطی بودن کارایی تبدیل AMEn به NE می باشد . در عمل ، تفکیک انرژی سوخت و ساز به نگهداری ، فعالیت و تولید چربی و پروتئین بر حسب سن پرندگان متفاوت است و لذا نیاز به ضرایب پیش بینی[11] است تا ترکیب پیچیده قابل برآورد شود . پیرگوزلیف و رز (1999) در این زمینه ، رابطه ای خطی بین AMEn و NEP با کارایی تبدیل معادل 69درصد پیشنهاد کردند. اگر چه در این شیوۀ تخمین ، حدود 93درصد واریانس محاسبه می شود، لیکن AMEn در مورد مواد خوراکی پُر پروتئین با منشأ گیاهی ، مقدار NEP را بیش از حد معمول برآورد می کند . عاملی که باعث بروز اشتباه در تخمین NEPمی شود، هزینۀ انرژی برای ذخیرۀ پروتئین است . سال ها قبل کیلانووسکی (1965) نشان داد که هزینۀ تعیین شده برای ذخیرۀ پروتئین ، 5 ـ 6 برابر برآوردها براساس استفاده از ATP است . از آنجایی که در بیشتر پرندگان ، مقدار سنتز پروتئین بیش از میزان ذخیرۀ آن است ، لذا این امر توجیه منطقی برای وجود اختلاف در هزینه های انرژی می باشد . در حالی که نوع چرخۀ پروتئین در طیور ، حدود 50% تفاوت هزینه های تعیین شده با هزینه های محاسبه شده برای ذخیرۀ پروتئین را توجیه می کند ، توجیه دیگر این پدیده ، تعداد زیادی مسیر بیوشیمیایی نیازمند ATP است که هنگام ذخیرۀ پروتئین فعال می شوند .

بنابراین ، سیستم های NE از پیچیدگی های خاصی برخوردارند ، بویژه با توجه به محدودۀ وسیع اجزای خوراکی و حالات مختلف تغذیه که امروزه در دانش تغذیۀ طیور با آن مواجه ایم ، اما به هر حال نمی توان به این مفهوم مهم بی توجه بود . در واقع ، امروزه در صنعت طیور ، سیستم های NE هر روزه از کاربردی وسیع تر برخوردار می شوند ، به عنوان مثال در آمریکای شمالی متخصصان تغذیه عموماً با تعداد بسیار محدودی اجزای غذایی و نیز چند نوع پرندۀ خاص سر و کار دارند . همچنین به نظر می رسد سیستم NE برای متخصصان تغذیۀ جوجه های گوشتی که معمولاً تا 56 روزگی آنها را تغذیه می کنند از کارایی بالایی برخوردار باشد . همین وضعیت در مورد تغذیۀ مرغ های تخم گذاری که میزان تولید گلۀ آنها در حد 95ـ80 درصد می باشد نیز صادق است .

انرژی مؤثر

امانس (1994) «انرژی مؤثر» را به عنوان سیستمی برای ارزیابی اجزای غذایی و جیره های طیور معرفی نمود . این سیستم همانند سیستم های انرژی تولیدی و خالص است که در آن تلاش می شود حرارت تلف نشود اتلاف حرارتی مورد توجه قرار گیرد . سیستم انرژی مؤثر برخلاف نظریه های کلاسیک آرمبسی و همکارانش ، اتلاف حرارتی متفاوت مربوط به کاتابولیسم پروتئین و لیپیدها در بدن را به طور مجزا برآورد می کند . این سیستم ، برحسب اینکه لیپیدها از جیرۀ طیور مشتق شوند یا آنکه در بدن طیور از مواد غیرلیپیدی سنتز گردند ، کارایی متفاوتی جهت تعیین قابلیت استفاده و ذخیرۀ لیپیدهای بدن دارد . امانس (1994) عنوان کرد که اتلاف حرارتی تغذیه ، رابطه ای خطی با پنج صفت قابل محاسبه زیر دارد :

ـ ازت ادرار

ـ مادۀ آلی مدفوع

ـ ابقای مثبت ازت

ـ ابقای مثبت لیپید مشتق شده از لیپید جیره

ـ ابقای مثبت لیپید مشتق شده از اجزای غیرلیپیدی جیره

با توجه به برآورد این متغیرها برای تعیین اتلاف حرارتی ، چگونگی توزیع انرژی را می توان دوباره تعریف کرد.

با توجه به امکان تعیین اجزای اتلاف حرارتی ، می توان پیش بینی صحیح تری در مورد برخی حالات تغذیه ای انجام داد . به عنوان مثال مقدار انرژی مؤثر در تجمع چربی بدن ، وقتی منشأ آن چربی جیره باشد در مقایسه با وقتی که چربی از طریق سنتز از کربوهیدرات ها حاصل می شود ، افزایش می یابد . امانس (1994) با استفاده از این مؤلفه ها ، معادلۀ ساده ای برای برآورد انرژی مؤثر در تک معده ای ها توسعه داد:

580 – (درصد پروتئین خام × 10 ) – AMEn 17/1 = انرژی مؤثر (kcal/kg)

 

معادلۀ پیچیده تری که برای برآورد انرژی مؤثر به کار می رود ، چنین است :

– AMEn = انرژی مؤثر (kcal/kg)

که در آن FOM = مادۀ آلی مدفوع (گرم) ،

DCP = پروتئین خام قابل هضم ،

DCL = چربی خام قابل هضم ،

Z = نسبت بخشی از چربی بدن که مستقیماً از چربی جیره حاصل شده است و

184/4 = عامل تبدیل ژول به کالری است .

بنابراین ، سیستم انرژی مؤثر ، شکل تکمیل شده ای از سیستم های موجود است که در آن به ناکارایی پیش بینیِ ناشی از کاتابولیسم پروتئین نیز توجه شده است . از آنجایی که این سیستم براساس AMEn می باشد ، اشتباهات برآورد AMEn مستقیماً در مقادیر انرژی مؤثر هم منعکس می شوند .

توازن انرژی

با افزایش انرژی ، میزان ابقای نسبی انرژی در بدن ـ عموماً به صورت چربی و پروتئین ـ نیز افزایش می یابد . وقتی میزان دریافت انرژی قابل سوخت و ساز (ME) به اندازۀ Z باشد ، مقدار ابقای انرژی صفر است که این نقطه همان حد احتیاجات نگهداری طیور به انرژی است . وقتی MEI بزرگتر از Z باشد ، پرنده تا حداکثر میزان ذخیرۀ چربی در بدن تقریباً به صورت خطی این انرژی را ابقا خواهد نمود .

قابلیت استفاده و توازن انرژی قابل سوخت و ساز مصرف شده تا حدودی تحت تأثیر سطح انرژی جیره قرار می گیرد. در این زمینه ، می توان به جوجه های گوشتی اشاره کرد که میزان دریافت انرژی آنها هنگام تغذیه با جیره های پُر انرژی افزایش می یابد . در صورتی که سطح پروتئین یا اسید آمینه در چنین شرایطی ثابت بماند ، در این صورت انرژی اضافی به صورت چربی ذخیره می شود ، همچنین جیره های پُر انرژی با افزودن چربی بیشتر به جیره با سهولت بیشتری فرموله  می شوند . اتلاف حرارتی نیز با افزایش سطح انرژی جیره به نسبه کاهش می یابد.

هزینۀ انرژی برای ذخیرۀ پروتئین در مقایسه با هزینۀ آن برای ذخیره به صورت چربی بسیار بالاست. در این رابطه ، ترکیب لاشۀ پرندگان در حال رشد ، تأثیر بسزایی بر کارایی قابلیت استفاده از انرژی دارد . هم انرژی و هم پروتئین به مقادیر مشابهی انرژی خالص برای ذخیره در بدن پرندگان نیاز دارند . اما در مورد چربی ها ، بخش عمدۀ این انرژی با توجه به مقدار زیاد انرژی حاصل از چربی ها تأمین می شود . این در حالی است که هر گرم پروتئین معادل 5/5 کیلو کالری انرژی خام تولید می کند که تنها معادل 48% از مقدار 5/11 کیلو کالری انرژی مورد نیاز برای ذخیرۀ یک گرم پروتئین در بدن پرندگان است . اما چربی ها دارای 1/9 کیلو کالری انرژی به ازای هر گرم اند که این انرژی 82 % هزینۀ انرژی 2/11 کیلو کالری مورد نیاز برای ذخیرۀ یک گرم چربی در بدن پرنده را تأمین می کند . بنابراین کارایی ذخیرۀ پروتئین (kp) و چربی (kt) به ترتیب در حدود 48 و 82 درصد است .

.

.

.

جهت دریافت و خرید متن کامل پایان نامه و تحقیق و مقاله مربوطه بر روی گزینه پرداخت مستقیم که در بالای صفحه قرار دارد کلیک نمایید و پس از وارد کردن مشخصات خود به درگاه بانک متصل شده که از طریق کلیه کارت هایی عضو شتاب قابل پرداخت می باشید و بلافاصله بعد از پرداخت انلاین به صورت خودکار لینک دانلود مربوطه فعال گردیده که قادر به دانلود فایل کامل ان می باشید.

 

 

 

 

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “دانلود پایان نامه : اثراستفاده از گوانیدینواستات به عنوان جايگزين منبع پروتئين حيواني بر عملكردجوجه های گوشتي”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *